تبليغاتX
لحظه های ناب




















Blog . Profile . Archive . Email . Design by .


لحظه های ناب

سلام به همه ی دوستان:

من برگشتم(البته یه کم دیر شد) و خوشحالم که باز در این محیط مجازی با شما دوستان در ارتباط هستم .

این شعر هم یکی دیگه از شعر های من هست تازه هم گفتمش . شاید دیدش و فضا ش با

باقی شعرهایم فرق کنه

بخونیدش و نظر تون رو بدین.

 

 

 قلم و واژه...

آهسته می نویسم

بر تن پوش برگ

بر همین زمین خاکی

قلم می لرزد در دستم

خدایا مگر گفتن این واژه چقدر سخت است؟

مگر چقدر سخت است بگویم جای تو خالی؟

دوباره می نویسم

واژه معنا می یابد در زیر قلم

شاید در خلوت روح شاید در قلبم

واژه خود من خود تو

خود روزهای بارانی من وتو

روزهای تنهایی من وتو

دوباره سعی می کنم سایه ی سکوت کنار دیوار را می بینم

کسی را نمی بینم از پس دیوار

تا قلم را گیرد و نقش سفیدی اندازد در این شب تار

دستم می لرزد و از حمایت روح خالی

خسته ام از این همه کلمه ی پوچ و تو خالی

دقیق می شوم واژه اکنون خود باد

خود من ، خود تو

خود روزهای تنهایی من وتو

من در اینجا تنهام

شب استوار است

گیسوانش ظلمانی است 

نگاهش آزار می دهد این دل تنهای نا بسامان را

مرد شب صبور است

 غم با او می گرید

قلم هنوز در دستم

دستم می لرزد و پشتم خالی

خسته ام از این همه کلمات پوچ تو خالی

اکنون واژه خود تو

خود روزهای آزادی من و تو                       

                          

                                                     علی رضا


                                                  

 

نوشته شده در شنبه بیستم مهر 1387ساعت 20:30 توسط ترسیم گر| |


Design By : Night Skin