لحظه های ناب
ایستاده ام هنوز بر تن پوش خاکستری زمین در سکوتی به تیرگی شب در کالبد دلهره ی زمان دور از هر آبادی روی این علف های نمناک سرد شعری باقی نمی ماند از وجود خسته ام لیک خوب می دانم آسمان در هراس است از این چند واژه ی سرد چند واژه ی نفرین شده ی پر درد می گویند گذشتن خوب است از هر نیلوفری و هر دیاری صدایم را می شنوی؟ صدایی پر درد از روزگار هجر تو و نوای غمزده ی پاییزی در هوایی که پر است از نفرت ایستاده ام هنوز من وافکارم می خواهم بروم اما باور کن دلم برایت تنگ می شود برای تو و نیلوفرهای باغچه ی همسایه که در غبار زمان خشکیده آغوش تاریک زمان باز است رو به همین تاریکی ها من وافکارم دور می شویم
توشه ای نیست جز نفرت بر دوشم صدای گامهای خسته ام طنین فراموشی ات را فریاد می زند
علی رضا 
| Design By : Night Skin |
احتمالا همه من رو می شناسید. فعلا دانشجو هستم از مریدان شهر حافظ
-----------------------------
باغ خیال من همینجاست
روی بال های شاپرک
لای این گلهای اسیر
پای گفتار دل
همره لبخند تنهایی
باغ خیال من همینجاست
با همه ی دست نیا فتنی هایش
با میوه هایی به شیرینی آرزو
آنها امیدان راه فردایند
---------------------------------
Welcome to where time stands still
خوش آمدید به جایی که زمان ساکن است.
---------------------------------
اسطوره می گوید و راست می گوید "در روزگاران پیشین خردمندانی بودند، که با دانش اندوزی و اندیشه ورزی به فرزانگی می رسیدند"
نشانه ی رسیدن ، دست یافتن به چشم سومی بود، درست در میان پیشانیشان.
تو شاید قصه دوست نداشته باشی،من اما، کودکانه عاشق قصه ام ،و در به در-در بیداری ، نه در خواب دنبال آدم های قصه می گردم .
آدم هایی با یک چشم وسط پیشانیشان-چه زیبا!-
با هفت تا کله - چه حیرت آور !- و دلی قد دریا- چه با شکوه ! -
دل بزرگش خوب است ، قد دریاش خوب است.
مرده شور دلهای کوچک را ببرد، که هیچ چیز در تو ی آن نمی گنجد مگر خودش.
دلت می خواهد، مثل آدم های توی قصه ها بشوی ؟
من باری کودکانه عاشق قصه ام و آدم های سه چشم هفت کله ی دل گنده.
