لحظه های ناب
سلام: شعر زیر را با یک موضوع و فضای متفاوت سرودمش بخونیدش ونظر تون رو در موردش بگید. دو قدم تا سپیده مانده اندکی درنگ می کنم همه چیز رنگ بوی کهنگی می دهد انگار هزاران سال از این زمان گذشته کنون که در این گذر دیوار زندگی فرو می ریزد و شاخه های دوست داشتن می پژمرد ونگاه پاک ورای آینه در خود می شکند اندکی درنگ کن در این لحظه ی تب کرده ی سرد گام های زمان چه درد آلود می گذرد صدای شبگیری خسته در دور می آید چه بی رنگ است اندوه زمان کنون که من در فکر فرو می روم در اتاق آبی من بوی سکوت همه جا را فرا گرفته این هوا آن مفهوم نیست که من می خواهم با گام های لرزان می روم مهتاب راهنمای من است شاید در نگاهی دور دو قدم مانده به نزدیکی آنجا که آینه ها بی معناست آفتابی نهفته باشد (((شعر :از خودم))) 
| Design By : Night Skin |
احتمالا همه من رو می شناسید. فعلا دانشجو هستم از مریدان شهر حافظ
-----------------------------
باغ خیال من همینجاست
روی بال های شاپرک
لای این گلهای اسیر
پای گفتار دل
همره لبخند تنهایی
باغ خیال من همینجاست
با همه ی دست نیا فتنی هایش
با میوه هایی به شیرینی آرزو
آنها امیدان راه فردایند
---------------------------------
Welcome to where time stands still
خوش آمدید به جایی که زمان ساکن است.
---------------------------------
اسطوره می گوید و راست می گوید "در روزگاران پیشین خردمندانی بودند، که با دانش اندوزی و اندیشه ورزی به فرزانگی می رسیدند"
نشانه ی رسیدن ، دست یافتن به چشم سومی بود، درست در میان پیشانیشان.
تو شاید قصه دوست نداشته باشی،من اما، کودکانه عاشق قصه ام ،و در به در-در بیداری ، نه در خواب دنبال آدم های قصه می گردم .
آدم هایی با یک چشم وسط پیشانیشان-چه زیبا!-
با هفت تا کله - چه حیرت آور !- و دلی قد دریا- چه با شکوه ! -
دل بزرگش خوب است ، قد دریاش خوب است.
مرده شور دلهای کوچک را ببرد، که هیچ چیز در تو ی آن نمی گنجد مگر خودش.
دلت می خواهد، مثل آدم های توی قصه ها بشوی ؟
من باری کودکانه عاشق قصه ام و آدم های سه چشم هفت کله ی دل گنده.
