مرا به یاد آور ای ترنم باران بهاری ای سایه ی مبهم دوستی در اشک لبریز عاشقی مرا به یاد آور آنچنان که پروانه گل را هوا ، لطافت را مرا به یاد آور در تنهایی یک اشک در سکوت خفقان آور مرگ مرا به یاد آور، آنچنان که می گذری مثل هوا بر تن پوش برگ و در دل کمیاب میشوی و در باران احساس گم می شوی مرا به یاد آور ای اشک غم گین باران به جان پر ارزشت سوگند در جان رخنه کرده ای و در روح لبریز گشته ای مرا به یاد خواهی آورد آن روز که می روم و مثل یک ستاره دور می شوم و مثل یک بغض فریاد می شوم مرا به یاد آور آنچنان که سکوت کوچه را آنچنان که عاشق ، مهتاب را